فلوت سحرآمیز

مدرن هاى بى هیاهو
نویسنده : سمیه قاضی زاده - ساعت ۱٢:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٥/٢۸
 

در روزگارى که همه جا حرف از مدرنیسم و پست مدرنیسم است، خیلى عجیب نیست اگر موضوع این یادداشت هم به اجراى قطعات موسیقى مدرن در ایران اختصاص پیدا کند. همیشه در ایران واژه هاى عجیب و غریب و نامفهوم و پرطمطراق غربى خیلى راحت تر از دیگر کشورها در زبان مردم مى افتد تا آنجا که چند سال پیش که یک خبرنگار خارجى براى تهیه گزارشى به ایران آمده بود، در گزارشش یک خاطره جالب در مورد همین کلمات نوشت. او تعریف کرده بود که در یکى از روزهاى اقامتش در تهران براى خرید کنسرو لوبیا و قارچ به سوپرمارکتى مى رود و در کمال تعجب مى بیند که روى کنسرو، آرم یا لیبل هیچ شرکت و کارخانه اى نیست و جلد آهنى، تنها تزئین بدنه کنسرو است. وقتى از مغازه دار علت را جویا مى شود، جواب مى دهد که این کنسرو پست مدرن است!
طبیعى است براى مایى که در تاکسى و مطب دکتر حرف از مدرنیسم و پست مدرنیسم مى زنیم و به هر چیز قابل فهمى که مى بینیم یا مى شنویم برچسب پست مدرن مى چسبانیم، شاید خاطره این خبرنگار چیز عجیبى نباشد، اما واقعاً چقدر در حوزه هاى مختلف پیگیر فهم این ایسم ها بوده ایم
و اما بهانه این حرف ها چیست جمعه و شنبه همین هفته (۲۵ و ۲۶ مردادماه) تالار رودکى میزبان ارکستر کامه راتا به رهبرى کیوان میرهادى است تا آثار آهنگساز مینى مال موسیقى فیلیپ گلس را اجرا کنند. آهنگسازى که در ایران به خاطر ساخت موسیقى فیلم «ساعت ها» بسیار معروف شد و در دنیا به عنوان یک آهنگساز پیشگام در موسیقى مینى مال شناخته مى شود.
پیچیدگى ریتم ها و استفاده از ریتم هاى فرعى از جمله ویژگى هاى موسیقى گلس است. موسیقى کاملاً تونال همراه با ملودى هاى شیرین و ساده که همچون خود موسیقى مینى مال، تحت تأثیرات عرفان و ریتم هاى شرقى است. این کنسرت، اولین کنسرتى در ایران محسوب مى شود که بطور کامل به اجراى آثار فیلیپ گلس اختصاص پیدا کرده. جالب اینجاست که در این اجرا، سخت ترین رپرتوارى را که بتوان از آثار گلس کنار هم جمع کرد، قرار است اجرا شود. آثارى نظیر کنسرتو ویلن که از شاهکارهاى موسیقى مینى مال محسوب مى شود و اثرى تأثیرگذار در تاریخ کنسرتوهاى دنیاى مدرن است. کوارتت زهى شماره ،۳ که موسیقى مجلسى گلس را در دوره شکوفایى پذیرش جهانى آثارش در دهه ۸۰ نمایندگى مى کند، کنسرتو هارپسیکورد که از آخرین شاهکارهاى گلس است و اولین معرفى این اثر در ایران با کمترین فاصله زمانى از نخستین اجراى جهانى و یک غافلگیرى تمام عیار براى دوستداران پرشمار موسیقى گلس در ایران محسوب مى شود.
بى شک همچون دیگر عرصه هاى هنرى، معرفى یک آهنگساز، یک هنرمند، یک سبک و یا یک تفکر اغلب مدیون اشخاص است تا چیزى بیش از این. حالا از این به بعد باید معرفى موسیقى مینى مال را در ایران مدیون زحمت هاى «کیوان میرهادى» و ارکسترش بدانیم که حداقل به تعریف پیش پا افتاده موسیقى مدرن و پست مدرن اکتفا نکرده و کار را تا جایى پیش برده اند که همگام با دیگر ارکسترهاى پیشروى دنیا، آثار این آهنگساز را به صحنه ببرند. البته ذکر این نکته هم خالى از لطف نیست که میرهادى خود در موسیقى مدرن ایران تا به حال گام هایى را برداشته است که کمتر موسیقیدانى حاضر به تجربه این ریسک ها بوده. حالا بیایید کار به این نداشته باشیم که ما چقدر خودمان را درگیر فکر کردن به مسائل روز موسیقى دنیا، پیچیدگى هاى موسیقى و.‎.‎. مى کنیم و چقدر تنها به اسامى آشناى موسیقى سنتى و پاپ ایران کفایت کرده ایم. باور کنیم که چیزهاى دیگر و جریانات هنرى دیگرى هم هست که ما از آنها بى خبریم و گاهى به خاطر همین بى خبرى خودمان به آنها برچسب بى اهمیتى هم مى زنیم. برگزارى «شب فیلیپ گلس» با همکارى انجمن موسیقى ایران طى دو روز آینده در تهران بى شک اتفاق قابل تأملى در موسیقى مدرن ایران خواهد بود.

 
comment نظرات ()