فلوت سحرآمیز

 
نویسنده : سمیه قاضی زاده - ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٩/۱٦
 

 

 دولت موسیقی را یک کالای تجملی- نه فرهنگی- می شناسد
شاید اگر ناشرین موسیقی اتحادیه ای داشتند، مشکلات نشر موسیقی حل می شد، اما مجوز هر اتحادیه ای را باید وزارت کشور تایید کند و وزارت کشور هم، موسیقی را به عنوان یک کالای تجملی می شناسد و از این حیث نمی توان برای آن اتحادیه ای مجزا تاسیس کرد.

بهرنگ تنکابنی، تهیه کننده موسیقی و سردبیر نشریه موسیقی فرهنگ وآهنگ، ضمن بیان این مطلب افزود: نشر موسیقی در ایران از چند سو دچار بیماری است. اول اینکه متاسفانه سیستم نشرموسیقی ما سیستم توزیع سنتی دارد که همین سیستم هم بازار نشر را هدایت می کند.

وی افزود: یک ناشر موسیقی، زمانی که بعد از گذشت ازهفت خوان اخذ مجوز و تولید اثر موسیقایی تا رسیدن به مرحله ضط و... به نشر موسیقی می رسد، تازه با یک سیستم از کار افتاده پخش که به شیوه صد سال پیش عمل می کنند، مواجه می شود. به قول یکی از ناشران برجسته موسیقی ایران، سیستم پخش و نشرموسیقی ایران، با یک موتوری پیش می رود و اگر این فرد در راه، تصادف کند یا هر حادثه ای برایش پیش بیاید، همه متضرر می شوند. سیستم توزیع موسیقی ما با ویزیتوری پیش می رود.

این عضو هیات مدیره انجمن موسیقیدانان نیاوران خاطر نشان کرد : متاسفانه مراکز پخش، فضایی را به وجود آورده اند که اثر موسیقی نه به موقع، به دست ناشر می رسد و نه به دست خریدار.علاوه بر این در همه جای دنیا، سیستم توزیع موسیقی از طرق دیگری نیز کارش را پیش می برد که می توان به اینترنت، موبایل و ابزارهای مختلف پخش موسیقی اشاره کرد. ضمن توزیع موسیقی از این راه ها، تمامی حقوق ناشر و هنرمند نیز پرداخت می شود. اما متاسفانه در ایران، کپی رایت نیز در کنار دیگر چیزها، رعایت نمی شود.

تنکابنی ادامه داد: از دیگر مشکلات بخش نشر موسیقی، می توان به مشخص نبودن وضعیت قیمت گذاری محصولات تا قرارداد با موسیقیدانان و فروش کالا اشاره کرد. ببینید، ناشرین خصوصی در حال حاضر این کار را به عنوان شغل اصلی خود انجام می دهند و در مقایسه با ناشرین دولتی کارشان از کیفیت بالاتری برخوردار است. در این میان، ناشرین مختلف دولتی با هنرمند روبرو می شوند و قیمت های بالا را برای بستن قرارداد به او پیشنهاد می دهند. اگرچه بسیاری از هنرمندان، خودشان نوع عرضه آثار موسیقی بخش خصوصی را در مقایسه با بخش دولتی  بهتر می دانند، اما نبود یک اتحادیه برای ناشرین موسیقی، معضلی اساسی است که امکان معین کردن قیمت های مشحص و حل دیگر مشکلات را به آنها نمی دهد.

وی افزود: در میان عامه مردم ، کلمه " نشر" تنها آنها را یاد کتاب و مطبوعات می اندازد و کسی یادی از موسیقی نمی کند و بیشتر این مشکل به دلیل نبود اتحادیه ای مشخص برای تولید کنندگان و ناشرین موسیقی است.

این تهیه کننده موسیقی که تا کنون آثاری چون " ضرب تار" و " آواز ماتادورها" را منتشر کرده است ، در مورد نقش حما یت های دولتی برای حل این مشکلات گفت : حمایت دولتی حداقل و حداکثر دارد. حداقل کمکی که دولت می تواند به ناشرین موسیقی بکند این است که برای ناشرین و حقوق نشر قانونگذاری کند تا ناشر موسیقی، برای اخذ مجوز یک آلبوم ، ماه ها معطل نماند. همچنین می تواند در کنار برگزاری جشنواره های موسیقی مثل " فجر"، نمایشگاهی را برای عرضه آثار موسیقی برپا کند.

وی افزود : دولت، تنها کاری که کرده است این بوده است که ناشرین موسیقی را از پرداخت مالیات معاف کرده است، اما بسیار بهتر بود اگر که این مالیات را دریافت می کرد، اما سی دی فروش های غیرقانونی را از کنار خیابان جمع می کرد. به ناشرین موسیقی یک برچسب یا مثلا هولوگرام می دادند و می گفتند که باید آن را روی تمام آثار منتشره آن شرکت بچسبانید و اگر اثری این آرم را نداشته باشد فروش آن غیرقانونی است و فروشنده باید با قانون طرف شود. اما متاسفانه هیچ اقدامی برای جمع آوری سی دی های غیر قانونی نمی شود و ضرر آن تنها ه موسیقیدان و ناشر برمی گردد.

تنکابنی خاطر نشان کرد: به وجود آمدن  هر اتحادیه ای  باید از سوی وزارت کشور دنبال شود. وزارت کشور هم موسیقی را به عنوان یک کالای تجملی می شناسد و از این حیث نمی توان برای آن اتحادیه ای مجزا تاسیس کرد. در حال حاضر پست یک کیلو کتاب به خارج از ایران، کیلیویی چهارهزارتومان است، درحالی که پست یک کیلو سی دی به دلیل کالای تجملی بودنش کیلویی نه هزار تومان است.


 
کلمات کلیدی :
comment نظرات ()